H Κατερίνα Φραγκάκη στο dikastiko: Χρηστικές συμβουλές για τα διαζύγια

Newsroom

Το Οικογενειακό Δίκαιο αναγνωρίζει δύο τρόπους διαζυγίου, το συναινετικό διαζύγιο και το διαζύγιο με αντιδικία. Το πρώτο στηρίζεται απλά στη συμφωνία των συζύγων, να λύσουν το γάμο τους ανεξάρτητα από την ύπαρξη κάποιου λόγου, ενώ για την έκδοση του δευτέρου απαιτείται η συνδρομή κάποιου λόγου από αυτούς που περιοριστικά αναφέρονται στον Αστικό Κώδικα.

Σχετικά με το κατ’ αντιδικία διαζύγιο αξίζει να σημειώσουμε, ότι, για να εκδοθεί αυτό, πρέπει ο ένας σύζυγος, ο οποίος θα καταθέσει την αγωγή, να ισχυριστεί και να αποδείξει, ότι οι σχέσεις των συζύγων έχουν κλονιστεί τόσο ισχυρά, από λόγο που αφορά το πρόσωπο του εναγομένου συζύγου ή και των δύο, ώστε βάσιμα η εξακολούθηση της έγγαμης συμβίωσης να είναι αφόρητη για τον ενάγοντα. Επίσης όταν υπάρχει διάσταση μεταξύ των συζύγων για τουλάχιστον 2 χρόνια ο κλονισμός τεκμαίρεται αμάχητα και το διαζύγιο μπορεί να εκδοθεί.

Το συναινετικό διαζύγιο γίνεται με συμβολαιογραφική πράξη, η οποία στηρίζεται στη συμφωνία μεταξύ των συζύγων να λύσουν τον γάμο τους. Αποτελεί τον πιο ομαλό τρόπο για να χωρίσει ένα ζευγάρι με το μικρότερο ψυχικό και χρηματικό κόστος. Σε περίπτωση ύπαρξης ανήλικων τέκνων, ουσιαστική προϋπόθεση του συναινετικού διαζυγίου αποτελεί η συμφωνία για την επιμέλεια αυτών, την επικοινωνία και την διατροφή τους. Η διαδικασία αν και είναι απλή, θα πρέπει όμως να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στη σύνταξη του ιδιωτικού συμφωνητικού που θα προβλέπει τα ως άνω ζητήματα, αλλά θα πρέπει να δίνει λύσεις και για τα  περιουσιακά  θέματα των μερών.

Οι δικηγόροι οι οποίοι εξαιτίας της εμπειρίας τους γνωρίζουν τα προβλήματα που μπορούν να δημιουργηθούν  μελλοντικά σε μια σχέση δυο χωρισμένων γονέων, μπορούν να συμβουλεύσουν το ζευγάρι για όλες τις μελλοντικές εξελίξεις, οι οποίες θα αλλάξουν τις ισορροπίες. Ένα πολύ αναλυτικό ιδιωτικό συμφωνητικό που λύνει όλα τα μελλοντικά προβλήματα μπορεί να βοηθήσει το ζευγάρι να μην έχει αντεγκλήσεις, αντιθέτως μια συμφωνία που δεν λύνει όλα τα προβλήματα είναι σίγουρο ότι θα οδηγήσει σε αντιδικίες.

Κατερίνα Φραγκάκη στο dikastiko.gr: Ο «γολγοθάς» των διαζυγίων

Κατερίνα Φραγκάκη: Ο «γολγοθάς» των διαζυγίων 

Αναλύει
η δικηγόρος
Κατερίνα
Φραγκάκη*

Σε ένα διαζύγιο είναι, κατά μεγάλο ποσοστό, αναμενόμενο ότι ένας από τους δύο συζύγους θα αντιδράσει ειδικά στην αρχή του χωρισμού γιατί νιώθει ότι αδικήθηκε, ή είναι σε άρνηση  διότι επιθυμεί να πιέσει το άλλο μέρος να επιστρέψει στην οικογενειακή ζωή.

Όταν υπάρχουν παιδιά τα πράγματα είναι πολύπλοκα, διότι η κόντρα των γονέων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ψυχισμό των τέκνων. Οι δε γονείς δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι μέχρι την ενηλικίωση του παιδιού θα πρέπει να έρχονται σε συχνή επικοινωνία για την ομαλή ανάπτυξη του τέκνου, με αποτέλεσμα όταν το συνειδητοποιούν να ξεκινά μια έντονη διαμάχη.  

Οι γονείς θα πρέπει να είναι  προετοιμασμένοι όταν αποφασίσουν  να χωρίσουν, ή ακόμα περισσότερο όταν ξεκινά μια δικαστική διαμάχη με επίκεντρο την επιμέλεια του παιδιού, ότι ο έτερος σύζυγος θα αντιδράσει έντονα.  Σε αυτό τον αγώνα θα πρέπει ο γονιός να οπλιστεί με υπομονή υπό την καθοδήγηση του δικηγόρου του, αλλά και ενός ψυχολόγου ή παιδοψυχιάτρου, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει τη δύσκολή αυτή περίοδο. 

Στην ελληνική πραγματικότητα είναι σύνηθες τα παιδιά να χρησιμοποιούνται ως μέσο εκδίκησης και εκβιασμού, γεγονός που τα καθιστά  θύματα του χωρισμού των γονέων τους. Και ενώ θα έπρεπε σε αυτή τη δύσκολη περίοδο για τα παιδιά οι γονείς να στέκονται αρωγοί σε αυτά, με την βοήθεια και κάποιου ειδικού που θα τα συνεπικουρεί , οι γονείς βάζουν μπροστά το εγώ τους ξεκινώντας ατέρμονες διαμάχες, για να εκδικηθούν τον άλλον γονέα. Δεν θα πρέπει ο γονιός να  υποκύψει στη παγίδα της ψυχολογικής βίας και να μπει σε ένα φαύλο κύκλο απανωτών αλληλοεπιθέσεων που θα τον εξοντώσουν τόσο τον ίδιο όσο και τα παιδιά αλλά θα πρέπει να έχει μια ψύχραιμη αντιμετώπιση. 

Πολλές φορές ακολουθείται η πρακτική από τη μητέρα να προσπαθεί να περιορίσει ή και να απαγορεύσει την επικοινωνία του πατέρα με τα τέκνα του, αν και αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στον ψυχισμό των παιδιών, ενώ ο πατέρας μπαίνει στη διαδικασία να μειώσει ή και να μην καταβάλλει καθόλου τη διατροφή, έστω και αν γνωρίζει ότι δεν πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες διαβίωσης των τέκνων. Σε κάποιες περιπτώσεις παρατηρείται επίσης η  λεκτική ή και σωματική κακοποίηση των τέκνων, ως μοχλός πίεσης του έτερου γονέα με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται περαιτέρω η ήδη τραυματισμένη ψυχική κατάσταση  των τέκνων. 

Ιδιαίτερη  έμφαση θα πρέπει να δοθεί σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας η σωστή αντιμετώπιση, καθότι υφίσταται το νομικό οπλοστάσιο  για να δοθεί μια ουσιαστική λύση. Ήδη από το 2006, ο νομοθέτης υλοποιώντας τη συνταγματική υποχρέωση της πολιτείας για σεβασμό της αξίας του ανθρώπου και παροχή αυξημένης προστασίας στην οικογένεια, την παιδική ηλικία και τους υπερήλικες οργάνωσε το θεσμικό πλαίσιο για την ενδοοικογενειακή βία θεσμοθετώντας το Ν. 3500/2006, ο οποίος τροποποιήθηκε με τον πρόσφατο Ν. 4531/2018.

Στα άρθρα 11 με 14 προβλέπονται οι προϋποθέσεις, η διαδικασία καθώς και οι αστικές και ποινικές συνέπειες, σύμφωνα με το θεσμό. Προϋπόθεση για την έναρξη της διαδικασίας ποινικής διαμεσολάβησης είναι η υποβολή ανεπιφύλακτης δήλωσης εκ μέρους του προσώπου στο οποίο αποδίδεται η τέλεση του εγκλήματος, ότι είναι πρόθυμο σωρευτικά να υποσχεθεί ότι δεν θα τελέσει στο μέλλον οποιαδήποτε πράξη ενδοοικογενειακής βίας (λόγος τιμής) και ότι, σε περίπτωση συνοίκησης, δέχεται να μείνει εκτός οικογενειακής κατοικίας για εύλογο χρονικό διάστημα, εάν το προτείνει το θύμα. Ο δράστης θα παρακολουθήσει ειδικό συμβουλευτικό – θεραπευτικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας σε δημόσιο φορέα, σε όποιον τόπο και για όσο χρονικό διάστημα κρίνεται τούτο αναγκαίο από τους αρμόδιους θεραπευτές. 

Ο στόχος της ποινικής διαμεσολάβησης είναι η κατά το δυνατόν επανόρθωση από τους δράστες της βλάβης που υπέστησαν τα θύματα, η συνειδητοποίηση των συνεπειών και του πόνου των αδικημάτων ενδοοικογενειακής βίας στα θύματα και η απεμπλοκή από την ποινική διαδικασία.

Άρθρο της Κ. Φραγκάκη στα Νέα για τις παγίδες στις αποποιήσεις κληρονομιάς

Οι μεγάλες παγίδες στις αποποιήσεις κληρονομιών

Δικαίωμα να αποποιηθούν πρώτα μια κληρονομιά έχουν τα τέκνα του θανόντος και ο/η σύζυγος και μετά τα εγγόνια του

Οι μεγάλες παγίδες στις αποποιήσεις κληρονομιών | in.gr

Κατερίνα Φραγκάκη 24 Μαρτίου 2019, 07:45

Εκρηκτικές διαστάσεις έχει λάβει στα χρόνια της οικονομικής κρίσης το φαινόμενο της αποποίησης κληρονομιών, εξαιτίας των χρεών που μπορεί να έχει ο κληροδότης, των υψηλών φόρων αλλά και του κόστους συντήρησης που συνοδεύουν ένα ακίνητο. Οι κληρονόμοι θα πρέπει να αποποιηθούν μια κληρονομιά μέσα σε τέσσερις μήνες. Οταν παρέλθει το τετράμηνο, η κληρονομία θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή. Σε περίπτωση που υπάρχει διαθήκη ο χρόνος αρχίζει να μετρά μετά τη δημοσίευση της διαθήκης. Σημειώνεται, ωστόσο, ότι η αποποίηση της κληρονομιάς για τους ενηλίκους μπορεί να γίνει μέσα σε ένα έτος εάν ο κληρονομούμενος είχε την τελευταία κατοικία του στο εξωτερικό ή εάν ένας πολίτης έμαθε ότι έγινε κληρονόμος όταν διέμενε στο εξωτερικό. Δικαίωμα αποποίησης έχει κάθε κληρονόμος, είτε εκ διαθήκης είτε εξ αδιαθέτου. Μόνο το Δημόσιο δεν μπορεί να αποποιηθεί την κληρονομιά.

Δικαίωμα να αποποιηθούν πρώτα μια κληρονομιά έχουν τα τέκνα του θανόντος και ο/η σύζυγος και μετά τα εγγόνια του. Στη συνέχεια πρέπει να μην κάνουν δεκτή την κληρονομιά τα αδέλφια του θανόντος, τα παιδιά και τα εγγόνια των αδελφών, τα ανίψια, τα παιδιά και τα εγγόνια των ανιψιών, οι θείοι ακόμη και τα ξαδέλφια του θανόντος.

Μεγάλη σύγχυση υφίσταται και για τη δυνατότητα αποποίησης των ανηλίκων τέκνων. Δεν είναι λίγες οι φορές που τόσοι οι ανήλικοι όσο και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν ότι είναι κληρονόμοι και θεωρούν λανθασμένα ότι η προθεσμία αποποίησης ξεκινά με την ενηλικίωση ανηλίκων. Η αποποίηση κληρονομιάς, όταν πρόκειται για ανήλικο τέκνο, πρέπει να γίνει από τους γονείς του.

Σε περίπτωση που το τέκνο δεν αποποιηθεί μέσω της δικαστικής διαδικασίας εντός της προθεσμίας θα πρέπει στην ηλικία των 18 ετών και για ένα έτος να κάνει αποδοχή της κληρονομιάς  με επιφύλαξη, δηλαδή με το ευεργέτημα της απογραφής. Με το ευεργέτημα της απογραφής ο κληρονόμος δεν αποποιείται την κληρονομιά αλλά η κληρονομιά αποτελεί χωριστή ομάδα περιουσίας ανεξάρτητη από την άλλη περιουσία που έχει ο κληρονόμος.

https://www.in.gr/2019/03/24/apopsi/oi-megales-pagides-stis-apopoiiseis-klironomion/?fbclid=IwAR2PJzNBHIUxFnGQjPOvPklXvvbje6dfF24Ve4Nf9YG4sbohX9g_RWKeCRs

Κατερίνα Φραγκάκη στο dikastiko.gr: Τα «ψιλά γράμματα» στις κληρονομιές κρύβουν «παγίδες»


Newsroom
Αναλύει στο dikastiko.gr η Κατερίνα Φραγκάκη

Σημαντικό βαρίδι αποτελεί για χιλιάδες πολίτες η αποδοχή της κληρονομιάς. Τόσο η οικονομική κρίση όσο και οι υψηλοί φόροι έχουν μετατρέψει την κατοχή ενός ακινήτου από τύχη σε «ατυχία», καθώς η περιουσία μπορεί να «κρύβει» χρέη, δυσανάλογα με την αξία του.

Ο υπερδανεισμός των προηγούμενων ετών σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση ωθούν πολλούς πολίτες σε δικηγορικά γραφεία προκειμένου να εξακριβωθεί αν πρέπει να γίνει αποδοχή ή αποποίηση κληρονομίας.

Έχει παρατηρηθεί λοιπόν έντονα το φαινόμενο των αποποιήσεων κληρονομιάς τα χρόνια της κρίσης, οι οποίες αυξήθηκαν κατά περίπου 85%. Το στοιχείο αυτό δείχνει ότι η κληρονομιά που κάποτε θεωρούνταν, τύχη και εύνοια και μια ενίσχυση για τις επόμενες γενιές, σήμερα αποκτά εντελώς το αντίθετο νόημα.

Οι λόγοι που ωθούν έναν κληρονόμο στη διαδικασία της αποποίησης κληρονομίας είναι τα χρέη του κληροδότη, αλλά ταυτόχρονα πολλοί φορολογούμενοι υπό το βάρος των φόρων και των υποχρεώσεων που συνοδεύουν τις περιουσίες (ΕΝΦΙΑ, τεκμηρίων, συντήρησης περιουσίας) αποφασίζουν να μην αποδεχτούν την κληρονομιά προχωρώντας σε αποποίησή της.

Η αποποίηση αλλά και η αποδοχή από νομική άποψη, είναι μονομερής δικαιοπραξία αμετάκλητη και γίνεται στον γραμματέα του δικαστηρίου της κληρονομιάς. Το δικαστήριο της κληρονομιάς είναι πλέον το ειρηνοδικείο της τελευταίας κατοικίας του θανόντος. Πρέπει δε να επισημανθεί ότι μπορεί η αποποίηση να ακυρωθεί συνεπεία πλάνης, απάτης, απειλής.

Δικαίωμα αποποίησης έχει κάθε κληρονόμος, είτε εκ διαθήκης είτε εξ αδιαθέτου. Μόνο το Δημόσιο δεν μπορεί να αποποιηθεί την κληρονομιά, η οποία περιέρχεται σ’ αυτό και ως εκ τούτου οι περιουσίες καταλήγουν στο Ελληνικό Δημόσιο.

Ο λόγος για τον οποίο τις περισσότερες φορές ένας πολίτης δεν μπορεί να αποποιηθεί είναι η πάροδος της προθεσμίας, καθότι ο κληρονόμος βάσει του νόμου πρέπει να αποποιηθεί μέσα σε προθεσμία τεσσάρων μηνών. Αν ο κληρονόμος δεν αποποιηθεί μέσα στην προθεσμία η αποποίηση είναι άκυρη. Όταν παρέλθει λοιπόν το τετράμηνο, η κληρονομία θεωρείται ότι έχει γίνει αποδεκτή. Σε περίπτωση που υπάρχει διαθήκη ο ως άνω χρόνος δεν αρχίζει πριν από τη δημοσίευση της διαθήκης.

Για την αποποίηση ακολουθείται σειρά και ειδικότερα αποποιούνται πρώτα τα τέκνα και ο /η σύζυγος. Μετά την αποποίηση αυτών ξεκινά η 4μήνη προθεσμία αποποίησης των αδελφών του θανόντος. Αν τα τέκνα έχουν παιδιά δηλαδή ο αποβιώσας είχε εγγόνια, μετά τα τέκνα, πρέπει να αποποιηθούν τα εγγόνια και μετά τα αδέρφια του.

Μεγάλη σύγχυση υφίσταται και για τη δυνατότητα αποποίησης των ανηλίκων τέκνων. Δεν είναι λίγες οι φορές που τόσοι οι ανήλικοι όσο και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν ότι είναι κληρονόμοι και θεωρούν λανθασμένα ότι η προθεσμία αποποίησης ξεκινά με την ενηλικίωση. Η κληρονομιά που περνάει σε ανήλικο θεωρείται ότι γίνεται αποδεκτή πάντοτε με το ευεργέτημα της απογραφής (1527 ΑΚ). Τα ανήλικα τέκνα μπορούν να αποποιηθούν την κληρονομιά μετά από άδεια από το δικαστήριο με την επίκληση του λόγου που πρέπει να αποποιηθούν. Τη διαδικασία την κινούν οι γονείς των τέκνων.

Εάν ο κληρονομούμενος είχε την κατοικία του στο εξωτερικό ή αν ο κληρονόμος διέμενε στο εξωτερικό, τότε η προθεσμία για την αποποίηση είναι ένα έτος. Η αποδοχή και η αποποίηση κληρονομιάς δεν μπορούν να γίνουν μερικώς, διαφορετικά είναι άκυρη.

*Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Τα διαζύγια και το «κυνήγι» των επιδομάτων

Η οικονομική κρίση έφερε περισσότερα διαζύγια – Πολλά εξ΄αυτών εικονικά λόγω… επιδομάτων

Τα διαζύγια και το "κυνήγι" των επιδομάτων

Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει βαθύτατα τις σχέσεις των ζευγαριών, καθώς τα τελευταία χρόνια, τα διαζύγια καταγράφουν κατακόρυφη αύξηση. Τα χρέη, η γκρίνια λόγω της οικονομικής αδυναμίας, η αποξένωση των ζευγαριών, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου λόγω πολλών ωρών εργασίας αποτελούν τις βασικές αιτίες ερίδων στα ζευγάρια.

Τα οικονομικά προβλήματα αποτελούν την πιο διαδεδομένη αιτία για να χωρίσει ένα ζευγάρι, καθότι η κρίση που αντιμετωπίζουν οι πολίτες εισβάλλει στην οικογένεια, καθιστώντας την πιο εύθραυστη, ανοικτή στη ρήξη και στον χωρισμό. Παλαιότερα η πιο συνηθισμένη αιτία διαζυγίου αποτελούσε μια εξωσυζυγική σχέση, ενώ παράλληλα αποτελούσε σοβαρό λόγο και η ανάμειξη συγγενικού προσώπου (γονέων, αδερφών, φίλων) στη σχέση του ζευγαριού. Σήμερα όμως η οικονομική πίεση και το στρες μετατρέπονται σε ενδοοικογενειακή βία, ψυχολογική και σωματική με αποτέλεσμα να κλονίζεται ισχυρά ο γάμος λόγω της οικονομικής αδυναμίας και η μόνη διέξοδος να είναι το διαζύγιο .

Από την άλλη παρατηρείται ότι τα τελευταία έτη η πλειονότητα των ζευγαριών επιλέγει το συναινετικό και όχι το κατ’ αντιδικία διαζύγιο, καθότι εκδίδεται σε μικρό χρονικό διάστημα, ενώ ταυτόχρονα είναι πολύ πιο οικονομικό σε σχέση με μια μακροχρόνια αντιδικία. Πρέπει δε να επισημάνουμε ότι όταν ένα ζευγάρι χωρίζει και έχει παιδιά είναι πάντα το συναινετικό διαζύγιο η πιο ασφαλής διαδικασία για να μην κλονιστεί περαιτέρω η ψυχολογία των τέκνων, καθότι μια αντιδικία πάντα μεταδίδεται και στα παιδιά.

Η αύξηση των διαζυγίων εξηγείται και από το γεγονός ότι πλέον είναι κοινό μυστικό πως σε πολλές περιπτώσεις τα ζευγάρια χωρίζουν μόνο στα χαρτιά για να ξεφύγουν από την εφορία, τις τράπεζες ακόμη και για να εισπράξουν προνοιακά επιδόματα!

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανθούν και τα διαζύγια για οικονομικούς λόγους. Υπάρχουν ζευγάρια που συνεχίζουν να ζουν μαζί κανονικά, αλλά προχώρησαν σε συναινετικό διαζύγιο, έτσι ώστε ο ένας από τους δύο, συνήθως η μητέρα, να δηλώνει μηδενικό ή πολύ μικρό εισόδημα και να μπορεί να ωφεληθεί από κάποιο επίδομα της πρόνοιας, από κάποια απαλλαγή, από τις όποιες ενισχύσεις στις μονογονεϊκές οικογένειες. Επίσης πολλοί ζητούν να προχωρήσουν σε ένα εικονικό διαζύγιο για να αποφύγουν τις κατασχέσεις προστατεύσουν την πρώτη κατοικία τους εφόσον υπάρχουν περισσότερα του ενός ακινήτου και να εμφανίσουν χαμηλότερα εισοδήματα προκειμένου να ενταχθούν στον Ν. Κατσέλη.

Τα ζευγάρια οδηγούνται τις περισσότερες φορές σε ένα δικηγορικό γραφείο, χωρίς πρώτα να έχουν προσπαθήσει να σώσουν το γάμο τους μέσω ενός ειδικού συμβούλου γάμου, ο οποίος θα μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ του ζευγαριού. Ως εκ τούτου ο δικηγόρος μετατρέπεται σε έναν σύμβουλο που προσπαθεί σε περιπτώσεις συναινετικού διαζυγίου να βοηθήσει το ζευγάρι να μη χωρίσει πριν πάρει την τελική απόφαση.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να επανέλθει στην συνείδηση των πολιτών ότι η οικογένεια παραμένει η μόνη υπερασπιστική ασπίδα της οικονομικής κρίσης

Η Κατερίνα Φραγκάκη είναι δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, συνεργάτης του Δικηγορικού Γραφείου «Θ. Φραγκάκης και Συνεργάτες» και νομική σύμβουλος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στο Διεθνές Εμπορικό Δίκαιο (LLM in International Commercial Law) στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου Γουστμίνστερ (University of Westminster)

Δείτε όλα τα άρθρα της Κατερίνας Φραγκάκη στο fpress.gr ΕΔΩ

1 2 3